ساعت چهار صبح «میدان آرژانتین»؛ ماشینی کنار جدول نگه می دارد و دو نفر پیاده می شوند؛ چند دقیقه بعد ماشینی دیگر و چند نفر دیگر و تا ساعت پنج دویست- سیصد نفری در گروه های ۱۵- ۲۰ نفره منتظر رسیدن لیدرها هستند تا در اتوبوس یا مینی بوس مربوطه سوار شوند.
اتوبوسی که باید ساعت پنج حرکت می کرد، ساعت از شش گذشته لنگ لنگان و با غرو لندهای مسافران بالاخره راه می افتد. این وسط تورهایی هستند که لغو شده اند و به برخی از مسافرانشان هم اطلاع نداده اند. در نتیجه مسافران مذکور در یک عمل انجام شده به جای «ماسوله» سر از «غار کتله خور» در حوالی «زنجان» در می آورند. دارو درخت جاده شمال کجا و برهوت مرکز کجا.
«رقصیدن برای همه اکیداً اجباری است.»، «عکس گرفتن و فیلم برداری اکیداً ممنوع است.» این ها اولین قوانینی است که پس از سوار شدن در اتوبوس تور مسافرتی اعم از یک روزه و چند روزه از سوی لیدر تور اعلام می شود.
قانون بعدی، کشیدن کلیه پرده های اتوبوس است تا رقاصان محترم با مشکلات امنیتی مواجه نشوند.
در صورت رسیدن به «ایست بازرسی» باید بلافاصله تکنیک رقص استپ را اجرا کرد. به این معنی که در هر حالتی هستید سر جای خود به طور ساکن بایستید. مثال واضحی از زندگی دوگانه یک ایرانی.
پس از کشیده شدن پرده ها مسافران هم در جبران قانون اعلام شده از سوی لیدر؛ شعار «لیدر باید برقصه» را سر می دهند و خوب طبیعتاً لیدر مهربان هم در برابر خواسته مسافران سر تعظیم فرود می آورد.
پس از اعلام قوانین نوبت به معرفی افراد می رسد. کافی است فقط نام کوچکت را بگویی، همسفران را از وضعیت تاهل و تجردت با خبر کنی که نکته بسیار بسیار مهمی در روند این آشنایی به شمار می رود.
مرحله بعد، مرحله اجرای قوانین است. قوانین استثناً ناپذیر. از پسربچه ۱۲ ساله تا مادر بزرگ ۸۰ ساله را شامل می شود. البته اگر به حد کافی سرزنده و دل زنده باشد. عده ای هم هستند که در صندلی های جلو اتوبوس می نشینند که وظیفه انتخاب موسیقی و گرم کردن مجلس را به عهده دارند.
البته آن ها چنین وانمود می کنند که به خاطر شادی و سرزندگی سرشار و لبریزشان است که با رقص و سوت و جیغ و رقص همسفرانشان را محظوظ می سازند اما نگاه فضول خبرنگاری چیز دیگری در پس پرده می بیند: این که آن ها در حال انجام وظیفه حرفه ای خود هستند و از این راه امرار معاش می کنند.
می ماند موقع برگشت که همه رقص ها را کرده؛ راه ها را رفته؛ غذاها را خورده و دیگر نای تکان خوردن ندارند. این جاست که لیدر دست به ابتکاری دیگر می زند تا روح تازه ای در اتوبوس بدمد و فضا را از خواب آلودگی خارج کند. این ابتکار چیست؟ یک بازی که باز هم شرکت در آن اکیداً اجباری ست. اگر برنده شدی که هیچ اما اگر باختی نقداً جریمه می شوی تا در پایان سفر همه بتوانند از جریمه بازندگان یک بستنی نوش جان نمایند.
این ها که گفته شد ویژگی های یک تور شاد با آهنگ های مجاز است که آگهی های فراوانی از آن ها همه روزه در روزنامه ها چاپ می شوند. حتماً هم متوجه شده اید که این تورها به درد آدم های درونگرا یا کسانی که قصد سفری توام با آرامش را دارند نمی خورد. «شور مست»، «جنگل ابر»، «غار کتله خور»، «نمک آبرود»، «تنگه واشی»، «قلعه رود خان»، «ماسوله» و دیگر شهرهای کشور از جمله اسم هایی اند که در تورهای یک روزه و چند روزه به چشم می خورند.
تورهایی که مسافت کمتری دارند، مثل «نمک آبرود» و «تنگه واشی» بین ۱۲ تا ۱۸ هزار تومان قیمت دارند و آن ها که دورترند مثل «ماسوله»، «کتله خور» یا «قلعه رود خان» حدود ۲۲ هزار تومان هستند. تورهای دو روزه و بیشتر نیز از ۴۰ هزار تومان به بالا هستند.
آژانس های مسافرتی همیشه در تکاپوی کشف مکان های دیدنی جدیدی هستند که آن ها را از رقبایشان متمایز کند. از این رو هر چند وقت یک بار اسامی جدیدی به لیست تورها اضافه می شوند. بعضی تورها هم لیدر ثابت و خاصی دارند که بر حسب نوع تجربه و دانش لیدر انتخاب می شوند. به طور کل نیز انتخاب لیدر برای اینگونه تورهای شاد داخلی بیشتر بر اساس میزان توانایی فرد در برقراری ارتباطات اجتماعی انجام می شود.
در این گونه تورها مقصد چندان مهم نیست. مسافران بیشتر دوست دارند در راه باشند تا این که به جایی برسند.
نکتههای کنکوری:
اگر حوصله سفر با غریبه ها را ندارید، می توانید خودتان اعضا گروه را از میان دوستان و آشنایان انتخاب کرده و گروهی برای تور مورد نظرتان ثبت نام کنید.
معمولاً لیدر ها با آژانس ها و تورهای مختلف همکاری می کنند. اگر از لیدری خوشتان آمد می توانید شماره اش را بگیرید و برای تورهای بعدی اش با او هماهنگ کنید.
قبل از سفر حتماً از شرایط جوی، آب و هوا و مسیر پیاده روی مکان مورد نظر مطلع شوید تا بتوانید لباس و کفش مناسب همراه خود داشته باشید.
روز قبل از برگزاری تور حتماً از برقراری و عدم لغو آن مطمئن شوید.
با خودتان رقص استپ تمرین کنید!
عكس ها: میثم میرزنده دل