اولين بار كه كافه نادري رفتم بعد از خوندن زندگينامه صادق هدايت بود. مي‌خواستم ببينم اين پاتوق روشنفكري قديم چه جور جاييه. البته دفعه هاي بعدي  بيشتر به رستورانش برگشتم تا خود كافه.

درسته كا گارسون‌ها سالمند و كم حافظه هستند و ممكنه تعجب ‌كنين كه سفارش غذارو جايي نمي نويسند  و حفظ مي‌كنن يا سس آوردن رو فراموش مي‌كنن اما من اين محيط رو خيلي خيلي دوست دارم. راجع به غذاي پيشنهادي يعني شاتوبريان هم بايد بگم كه واقعاً بهترين انتخابه از نظر من. هر دفعه سعي مي‌ كنم چيز ديگه اي براي تنوع سفارش بدم اما دلم راضي نميشه :)

خوشحالم که بعد از دوره کوتاه تعطیلی باز شده ،

ولی با حرف کامبیز موافقم با اضافه کردن این نکته که نه تنها نادری هویت سابقش رو داره از دست میده ، که مثلا شوکا هم اعصاب خورد کن شده ، شاید این ماهیت روشنفکری ما باشه که اعصاب خورد کن شده و محیط های خود جوش متعلق به خودش رو خراب کرده ...

راستی ، چیدمان عکس ها تو این مقاله رو دوست نداشتم ، به نظرم زیگزاگ همیشه ، در چیدن عکس ها خیلی با سلیقه رفتار می کنه ، ولی اینبار یکمی تو ذوقم خورد ، به نظرم جای  آن دو عکس عمودی بالای فکت باکس را باید عوض کرد