مسعود جان، به زیگ زاگ خوش آمدی و خوشحالم که نخستین نوشته ات را در مجله می خوانم.

آنچه در این گزارش روایت کردی، مقایسه ای روشن و معنادار است که یک تضاد را بیان می کند؛ در حرفه ما، تضاد، یکی از پرکاربردترین و در عین حال موثرترین موقعیت هایی است که می تواند خواننده را به پیگیری موضوع علاقه مند کند و قیاس، یکی از کارآمدترین ابزارها برای نشان دادن «تضاد» است.

اما خواننده تو تا نیمه متن، از تضادی که قرار است نشانش دهی با خبر نمی شود و تا پاراگراف یازدهم فکر می کند که این متن، بخشی از ستون «پاتوق» است و قرار است رستورانی را به او معرفی کند.

به همین دلیل است که می گوییم، هسته اصلی گزارش، یا پاراگراف مادر، که موضوع و چکیده گزارشت را معرفی می کند باید در همان ابتدای متن ( در سه پاراگراف اول متن در گزارش آنلاین، و یا پیش از پاراگراف ششم در گزارش چاپی) بیان کنی. به این ترتیب به سئوال اساسی خواننده (که چی؟) در همان ابتدای کار جواب می دهی و به او می گویی که این گزارش را چرا باید دنبال کند، برای او چه اهمیتی دارد و موضوع آن، با زندگی و علائق او تا چه حد مرتبط است.

جدای این، سبکی که برای روایت انتخاب کردی به گونه ای است که حضور گزارشگر را پر رنگ می کند. در واقع لولایی که بخش اول و بخش دوم گزارش را به هم متصل می کند، گزارشگر و بازدیدش از دو رستوران متضاد است. در حالی که موضوع اصلی گزارش تو (همان که باید در پارگراف مادر می آمد) به تو نشان می دهد که چه لولای خوبی برای اتصال دو بخش گزارش در اختیار داری و نیازی نیست متن را با رستورانگردی گزارشگر پیوند بزنی؛ لولای تو می توانست دو چهره پایتخت در شمال و جنوب باشد، نه گزارشگری که این دو چهره را مشاهده کرده است. (حضور گزارشگر، نه تنها در لولا و اتصال دو بخش متن، بلکه حتی در سبکی که مصاحبه هایت را در متن آورده ای هم به چشم می آید.)

مشاهده، مهمترین منبع ما برای کسب اطلاعات و پیگیری وقایع است و تو در این گزارش به خوبی نشان دادی که مشاهده گر قوی ای هستی. اما بهتر است، آنچه مشاهده کردی را روایت کنی نه روند مشاهده گری ات را. به این ترتیب مشاهدات باارزش و تاثیرگذارت را هم جذابتر روایت می کنی و هم به خواننده نشان می دهی که دلیلی بیشتر از بازخوانی تجربه شخصی یک گزارشگر برای خواندن این گزارش دارد.

توضیح: قبلا درباره «حضور گزارشگر در گزارش» بحثی در کارگاه نگارش داشته ایم و همانطور که گفته ایم، هیچ قاعده ای در روزنامه نگاری بی اما و اگر نیست و هیچ قانونی حضور گزارشگر را بخصوص در گزارشهای رادیو - تلویزیونی منع نمی کند. اما بحث اینجا این است که آیا حضور، به جذابیت متن و تاثیر آن کمک می کند یا لطمه می زند؟