سلام.  این موضوع منظورش چیه؟؟   نه سیاسیه نه اجتماعی. زغالش قراره آدمو یاد تریاک بندازه؟  نمیندازه

نمیدانم درک کدام برایم سخت تر است: اینکه چطور ممکن است تصاویر به اندازه کافی گویا نباشند یا اینکه چگونه کسی به دنبال منظوری فراتر از آنچه به تصویر کشیده شده میگردد؟

راهنمای تصویری:

تصویر اول: فرامرز جلوی منقل ذغالی که در حال دود کردن است ایستاده، با پیت نفت - که دهانه درازی دارد - در یک دست و مرغی به سیخ کشیده شده در دست دیگر. او از آتش نگرفتن ذغالها شکایت میکند. 

تصویر دوم: فرامرز با همان پیت که دهانه درازی دارد روی ذغالها نفت میریزد و آتش ناگهان زبانه میکشد به طوری که دهانه پیت درون آتش فرو میرود. مرغ سیخ کشیده شده همچنان در دست دیگر اوست.

تصویر سوم: فرامرز با پیت نفتی که دهانه اش شعله ور در حال سوختن است ایستاده و کلماتی را از سر استیصال به زبان میاورد که حکایت از  اتفاقی ناگوار و قریب الوقوع دارند.

میان تصویر سوم و چهارم: انفجار

تصویر چهارم: فرامرز با سر و صورتی سیاه، موهایی سوخته, و لباسی پاره ایستاده. در یک دست او نصف یک پیت نفت دود گرفته است و در دست دیگر مرغی سوخته. محیط اطراف فرامرز هم ظاهرا ویران گشته. سگ گمنام از راه میرسد و بی توجه به ویرانی موجود و سر و وضع نابسامان و زخمی فرامرز از سوخته شدن مرغ شکایت میکند.

* * *

موضوعی فراتر از آنچه گفته شد وجود ندارد و آنچه گفته شد عینا همان است که به تصویر کشیده شد. پس جستجوی شما برای پیدا کردن موضوعی فراتر از آن و ارتباط یافت شده با تریاک برای من قابل درک نیست.

* * *

کتابهای محبوبی در ایران منتشر شده به نام «قصه های من و بابام» که در واقع کامیک استریپ هایی هستند از هنرمند آلمانی اریش اوزر. این کمیک استریپ های بی کلام برای کودکان درست شده اند و  کاملا گویا و به آسانی قابل فهم هستند. با این حال ناشر ایرانی تصمیم گرفته برای هر کدام از استریپ ها یک صفحه توضیح نیز از خود اضافه کند و آنچه در استریپ اتفاق افتاده را دوباره شرح دهد، کاری که تا به حال من را به تعجب وامیداشت.

اگه معتقدي كه كميك استريپ ات داراي مفهوم خاصي نيست، چرا پس كشيدي اش؟!

باور كن، سن همه ي ما از كتاب «قصه های من و بابام» گذشته.

ولی شوخی به کنار، من اولین کسی هستم که اعتراف میکنم موضوعها و داستانهای کمیک استریپهام جای زیادی برای بهتر شدن دارند.

 موضوعهای جالب زیاد هستند، ولی  استفاده از موضوع ها بدون توجه به قالب های قبلی و شخصیت ها یک چیز است، و گنجاندن آنها درون یک قالب تعریف شده و ربط دادن آنها به شخصیت ها چیزی است کاملا متفاوت.

دومی کار مشکلی است و شاید یکی از دلایلی که تا به حال کسی اقدام به چنین کاری نکرده باشد همین سختی کار است.  به هر حال این چیزی است که دارم بر روی آن کار میکنم و اگر نتیجه همیشه آنطور که دوست دارید نیست، مطمئنا پیشنهادهای سازنده شما کمک بیشتری به بهتر شدن کار میکند. اگرچه سایر نظرات هم خود سوژه های خوبی به من داده اند که برای آن متشکرم.

دست آخر اینکه اصولا همه کامیک استریپ ها از دو عنصر مکمل هنر (نقاشی) و داستان تشکیل شده اند و معمولا هر یک از این دو، بخشی از لذت تجربه خواندن یک استریپ را تشکیل میدهند.

بعضی از قسمت های کامیک استریپ هایی که من میخوانم و دنبال میکنم موضوع  فوق العاده خنده داری ندارند. در آن قسمت ها صرفا از هنر به کار برده شده در آن استریپ لذت میبرم. با اینحال روز بعد هنوز قسمت بعدی آن استریپ را دنبال میکنم چون مجموعه «هنر + موضوع + شخصیت های» آن استریپ است که من را به خود جذب کرده و آن کامیک استریپ را از سایر استریپ ها متمایز ساخته است.

ظاهرا کامنت ها را همزمان نوشتیم. آخری مال من بود.

legofish

کامبیز ممنون از کامنت ات. معمولا برای جلوگیری از سوتفاهمهای این چنینی از کامنت گذاشتن پرهیز میکنم، در این مورد ناپرهیزی کردم.

یکی از نکاتی که همیشه با هنر عجین بوده تعابیر و روایت های متفاوت از یک اثر هنریه و شاید همین هم یکی از جنبه هایی است که هنر رو جالب میکنه. البته همیشه که کسانی هستند که سعی میکنند اثری رو بیش از آنچه که هست و مورد نظر خالق اون اثر بوده آنالیز کنند و معانی پنهانی در آن پیدا کنند.

در مورد این استریپ خاص، اگر حرف من که این استیرپ رو کشیدم رو قبول دارید، هیچ معنی پنهانی در اون نیست. نکته مثلا بامزه ای که در این استریپ مثلا وجود داشت (که احتمالا اصلا هم بامزه نیست) یا به اصطلاح punchline این بود که سگ (فعلا گمنام) کاملا بی تفاوت به ویرانی اطراف و سر و وضع مجروح دوستش فقط به فکر آن مرغ سوخته هست. این هم در راستای پرداختن شخصیت هاست و  خصوصیات خودخواهانه و بی توجهی شخصیت سگ گمنام رو میرسونه. همین!  این را هم اضافه کنم که توضیح دادن یک نقاشی یا کامیک استریپ  برای من از آزار دهنده ترین کارهاست چون احساس میکنم تمامی ارزش آن را از بین میبرد.

در مورد استریپ های قبلی که اشاره کردید حق با شماست و خوشحالم که اشاره های غیر مستقیم به کامرون کارتیو و سفر فضایی انوشه انصاری (نه خود اون رو) پیدا کردید.  در مورد دومی از واژه «متاسفانه» استفاده کردید که گمان میکنم گویای این است که اون رو توهینی به انوشه انصاری تلقی کرده اید. در آن مورد هم ناچارا این توضیح رو اضافه میکنم که به هیچوجه قصد توهین نبود و اصلا موضوع شخصیت خانم انصاری درمیان نبود بلکه فقط موضوع سفر به فضا بود که به هر حال در آن موقع هنوز سر زبانها بود . موضوع اصلی در یک استریپ چشم و هم چشمی ایرانی و در استریپ دیگر اشاره به جنگ و وضعیت نابسامان دنیا بود.

به هر حال همانطور که گفتم سعی من در بهتر کردن موضوعها و درست کردن استریپ هایی است که مردم از خواندن آنها لذت ببرند و در این راه  از پیشنهاد های همه استقبال میکنم ... ولی متاسفانه تاکنون کمتر پیشنهادی که به بهتر شدن کار کمک کنه مطرح شده.

پندار عزیز، خوشحالم که داریم به یک گفتمان می رسیم. من هم کاملاً موافقم که دلیل الزام آوری وجود نداره که یک اثر هنری، دارای یک پیام خاص و سرراست باشه. کاملاً طبیعیست که مخاطبین مختلف، از یک اثر خاص، به تناسب سطح دانش، فرهنگ، پیشینه اجتماعی، سیاسی، اقتصادی یا حتی خانوادگی خود،‌برداشت های مختلف و یا حتی متضادی هم داشته باشند. کاملاً درسته که نه تنها نیازی نیست، بلکه اصولاً درست نیست که خالق اثر هنری، منظور و پیام کار رو شرح بده. چراکه اولاً خود اثر باید گویای پیام مستتر در خودش باشه، و ثانیاً در صورت شرح دادن هنرمند، در حقیقت راه های خلاقیت ذهن مخاطب بسته می شه و دیگه نمی تونه برداشت آزاد خودش رو داشته باشه.

پس می بینی که من در این موارد اصولی، هیچ اختلاف نظر و عقیده ای با تو ندارم.

در مورد انتقادات شخصی خودم از بعضی از آثارت هم همونطور که در کامنت قبل گفتم، چون برداشت خودم رو برداشتی شخصی و سلیقه ای می دونستم، دلیلی نمی دیدم (و نمی بینم) که اونها رو مطرح کنم.

پس می بینی مه در این مورد هم مشکلی وجود نداشته و نداره.

تنها مشکلی که باعث شد امشب این کامنت ها رو بگذارم و از تو انتقاد کنم، شیوه غیر منصفانه ای بود که در برخورد با منتقدینت برگزیده بودی و به نحوی آشکار، اونها رو به باد استهزا گرفته بودی. پس می بینی که انتقاد من،‌ به هیچ روی، ارتباطی با سبک و سلیقه تو در کار هنریت نداشته و نداره. قصد من، تنها یادآوری این نکته بود که درست مثل هر هنرمند دیگه، برای پیشرفت در کارت باید به نظرات مخاطبینت توجه کافی بکنی، و این نظرات هم ممکنه در خیلی از موارد، انتقاداتی تند،‌ و حتی چه بسا نادرست و غیر منصفانه هم باشه. اما برای دستیابی به نظرات، پیشنهادات و انتقادات مفید و سازنده، چاره ای نیست جز صبر و شکیبایی در مقابل نظرات مخالف و انتقادات تند و حتی نابجا. امیدوارم که در این موارد با من موافق باشی؛ لا اقل تا حدودی  :)