جشن نوروز از باستانی ترین جشن های ایرانیان است و پیشینه ای به درازای تاریخ دارد، ایرانیان از دیرباز روز اول فروردین را تا امروز جشن گرفته و می گیرند.
روزاول فروردین یا «هرمزد روز» برای ایرانیان آغازسال نو وجشنی بزرگ و باستانی به نام نوروزاست و این زمانی است که روزو شب برابرند و هنگامی است که خورشید روی مدار استوا قرار می گیرد و طبیعت دوره سرما را پشت سرگذرانده ، و زمین ازخواب زمستانی بیدار شده است و دوباره جنب وجوش حیات را از سر می گیرد.
پیشنه ی نوروز
دراساطیرایرانی ، نوروزجشن خلقت نخستین انسان«کیومرث» است. درکتب پهلوی نخستین بشررا کیومرث دانسته اند و درشاهنامه از او به عنوان نخستین پادشاه نام برده شده است و او بود که در نوروز آیین پادشاهی را بنا نهاد.
اما در این میان برخی دیگر پیدایش نوروز را به جمشید نسبت داده اند و می گویند؛ پس از آن که جمشید دست بیدادگران را از بیدادگری کوتاه کرد و آیین زند گی را به مردم آموخت، بر تختی گوهر نشان نشست و مردم بشکرانه ی پیروزی او جشن گرفتند که آن روز را «نوروز» نام نهادند.
در این روز آثارعدالت و رعیت نوازی از او دیده شد وقواعد نیک بنیاد نهاد و مردمان را فرمود که هر سال که فروردین نو گردد ، جشن نمایند و آن را نوروز دانند...

از سوی دیگر ابوریحان بیرونی پیدایش نوروز را از قول گروهی از دانشمندان که قضایا را به دلایل ظاهری تجزیه و تحلیل می کردند، به سلیمان بن داود نسبت داده است. به گفته بیرونی این گروه از دانشمندان می گویند که چون سلیمان بن داود انگشتر خود را گم کرد، سلطنت را از دست داد؛ ولی پس از چهل روز دوباره انگشتر خود را یافت و پادشاهی و فرماندهی از دست رفته به او بازگشت و مردم گفتند که نوروز آمد.
بنا به روایات بعد از اسلام، آغاز گردش اختران درافلاک از روز نوروز بوده است و وضع این روز را به کیومرث نسبت می دهند.
عده ای هم بر این باورند که این روزاز زمان توفان نوح باقی مانده است که بعد ازاستقرارکشتی نوح دراین روز، اهل کشتی این روز را برخود مبارک دانستند که هرسال به عبادت و سرورگذرانند و این رسم استمرار یافت.
این که کدام روایت واقعی تر است معلوم نیست؛ اما از آن پس همه ساله مردم روز اول سال را جشن گرفتند و شادی کردند.
درگذشته این جشن ها شش روز طول می کشید. در زمان ساسانیان مدت جشن نوروز یک ماه بود ولی امروزه به 13 روز کاهش یافته است.
نوروزهمواره با آیین و مراسم ویژه ای همراه بوده وهست. روزنخست ابتدا مردی خوش سیما به حضورشاه می رسید و سپس «دبیربد»،«موبد موبدان»،«ارتشتاران» و«وزیران» هر روزنمایندگان یکی ازطبقات مردم ازجمله«دهگانان» و«پیشه وران» و«بازرگانان»،«صنعتگران» برای عرضه شاد باش به حضور پادشاه می رسیدند و هدیه ای تقدیم می کردند و هدیه ای متناسب با کسب و کار خویش دریافت می کردند .
زرتشتیان دوران ساسانی قبل ازدید وبازدید نوروزی به پرستش و ستایش«دادار» یا اهورامزدا می پرداختند.
داریوش کبیردرنوروزبه معبد بابل می رفت و دست «رب النوع» بابل را می گرفت. شاهان ساسانی با شکوه و جلال فراوان، عید نوروز را جشن می گرفتند وگرامی می داشتند.پادشاه دربارگاه برتخت مخصوص می نشست و «موبدان موبد» با سینی بزرگی که درآن نان، سبزی، شراب، انگشتر، شمشیر،قلم و دوات بود؛ با اسب به نزد وی می رفت و نوروز را شادباش می گفت.
روایتی نیز در این باره وجود دارد که بیست و پنج روز قبل ازنوروز دربرابر«تخت جمشید» هفت و به روایتی دیگردوازده ستون ازخشت خام بر می افراشتند و روی هرستون گندم، جو، عدس، باقلا، برنج، نخود، لوبیا، ذرت، ماش، ارزن و کنجد می کاشتند و در ششمین روز فروردین آن را با ساز و دهل می چیدند. این سبزه ها را درمیان خانه و اطاق ها می پراکندند وآن را تا روزشانزدهم جمع نمی کردند. کاشت این غلات و حبوبات از آن جهت بود که هر کدام سبزتر و بلند تر می شدند ، آن را به فال نیک گرفته و بیشتر زراعت آن سال را به آن اختصاص می دادند.
هفت سین شاید از همین جا بنا نهاده شده است، که در گذشته هفت شین بر سفره ها نهاد می شد؛ شیر شهد، شراب، شکر،شمع ، شمشاد، شاهد که به هفت شین در شاهنامه فردوسی نیز اشاره شده است.
عدد هفت میان ملت ها و فرهنگ های مختلف عدد مقدسی بوده است؛ مثلا در آیین زرتشت هفت امشاسپند(فرشته)، یا در آیین بودا، بودا پس از تولد هفت قدم به گیتی گذاشت و برکت آورد، از این رو در جشن باستانی ما نیز هفت از جایگاه ویژه ای برخوردار است.
بعد مسلمان شدن ایرانیان از آن جا که این دین نوشیدن شراب را منع می داشت، سفره هفت شین به هفت سین تبدیل شد که عبارتند از:سیب به نشان برکت و نعمت و فراوانی و آن چه نیکی است،سبزه یا سبزی به نشان شادی و خرمی،سمنو به نشان افزونی نان و خوراک افراد خانواده، سیر به نشان دفع آفات و پاکیزگی محیط زیست، سرکه به نشان تندرستی و ایمنی و پاکی و پاکیزگی، سماق به نشان برکت اجاق و آشپزی خانواده، سنجد به نشان عشق و ازدواج و تولید نسل.
که ما ایرانیان به با چیزهایی دیگری سفره را می آراییم. با آیینه و شمعدان و کتاب مقدس یا شاهنامه و حافظ و تنگ بلوری آب و ماهی قرمز و سیزده روز را به شادی سپری می کنیم.